Kindergedachten….de waarheid?

IMG_1118Moeder had een verhaal voorgelezen uit haar kinderbijbel. Over de Goede herder. Hij wacht op en beschermt zijn schaapjes.
Daarna gingen ze naar het bos. Moeder gaf haar kind een toeter, zei er niets over. Ze wandelden samen naar het grote bos. Over de gebaande weg. Het kind stond stil en vraagt:”Mama, waarom loopt u op het pad? In het bos is het toch veel leuker? Mag ik in het bos, mama?” “Ja hoor kind, ga maar kijken”. Het kind huppelde weg, stond even stil en vroeg:”Mama, ziet u mij nog?” “Ja hoor”. “Dan kan ik nog verder”. En daar sprong hij weer heen, al dartelend over de takken, door de modder, zoekend naar wilde dieren. Hij stond opnieuw stil, pakte zijn toeter en blies erop en riep:”Mama, hoort u mij?” “Ja, ik hoor je wel”. “Dan ga ik nog verder”.  Hij kroop achter een dikke boom en gluurde voorzichtig of hij mama nog zag en riep opnieuw. Zo voerde hij zijn spanning op. Hij genoot zichtbaar en hoorbaar. Hij ging voorzichtig, een beetje bang nu, nog verder weg. Mama wachtte. Voelde de spanning van haar kind. En ja hoor, daar kwam hij aangerend, regelrecht in mama’s armen, huilend van de spanning. Hij zei:”Mama, u bent mijn goede herder”.

Ik ben zo blij…

Een kind werd gestimuleerd om te ontwikkelen door haar moeder. Het werd kerstfeest. Er zouden kaarten verstuurd worden. Moeder vroeg haar kind om ze uit te zoeken. Het kind kon niet kiezen uit de pracht en praal die ze in de winkel zag. Ze besloot om ze allemaal mee te nemen. Ze pasten nauwelijks in haar tas. Ze kon ze bijna niet dragen. Vol enthousiasme maakte ze haar tas leeg bij moeder. Moeder prees haar en kocht ze allemaal.
Tien jaar lang werd er uit deze voorraad verzonden. hoe groot kan blijdschap zijn.

Het zijn de kleine dingen, die het doen.

IMG_0065Mijn moeder woont in een verpleegunit. Zij is licht dementerend. Er wonen meerdere personen bij haar. Ze heeft haar eigen zit-slaapkamer. Haar privacy.
In deze kamer liggen haar benodigdheden. De zusters leggen uit gewoonte haar toiletbenodigdheden klaar voor de “wasronde”. Deze leggen ze op haar wastafel. De wastafel is de plaats, die je ziet als je haar kamer binnenkomt. Wat zie ik?
Op haar wastafel ligt in het zicht mijn moeders privacy. Haar toiletbenodigdheden, haar ondergoed bovenop. Ik voelde schaamte voor haar. Iedereen draagt ondergoed, maar is het nodig om dit bij binnenkomst te zien? Als visiteplaatje? Ik dacht van niet. Daarom maakte ik een mandje voor haar, waar ik haar privacy inlegde, met haar handdoek bovenop. De handdoek is verbonden met de wastafel en geeft geen schending aan haar privacy. Het nodigt uit om je handen te verzorgen. Ik besprak mijn gevoel en mijn actie met haar mentor. En alle medebewoners/sters op deze unit hebben nu een mandje, waar hun privacy gewaarborgd wordt. Dank u wel.