Begrip.

Ik kan niet begrijpen, dat je mij niet begrijpen kunt. Als ik onbegrijpelijk was, zou ik kunnen begrijpen, dat je mij niet begrijpen kunt. Maar nu2015-01-008 ik zo begrijpelijk ben, kan ik niet begrijpen, dat je mij niet begrijpen kunt. Begrijp je mij?

 

Fototoestel.

20150125_211348_resizedIk lig in de la bij mijn vrouwtje te wachten. daar bewaart ze mij. Ik ga altijd mee op reis met mijn “vrouwtje”. Zij maakt graag en veel foto’s. Van alles wat ze tegenkomt. Ze is erg zuinig op mij en bewaart me in haar tas. Ik word er telkens even uitgehaald om een nieuw kiekje te maken. Zo ook vandaag. Prachtige plaatjes geschoten van de lieve kinderen, waar wij op bezoek waren. Uit voorzorg legde ze mij op de schoorsteen, zodat de kinderhandjes mij niet konden pakken en laten vallen. Ik lette goed op of ze mij niet zou vergeten. Maar nee hoor, ik mocht weer met haar mee, in haar fietstas, deze keer. Ze ging nog even naar de winkel om kopietjes te maken. Uit voorzorg dat niemand me uit haar fietstas kon halen, nam ze me mee. Ik werd op de rand van een dozen-box gelegd. Dit vond ik niet zo fijn. Ik kon zomaar in die box vallen. Zij dacht daar niet aan. Zij had haar kopietjes nodig voor morgen. Dat was een belangrijke dag voor haar. En ik had een heleboel foto’s voor haar, ook voor morgen. Maar waar ik bang voor was, gebeurde. Ik rolde naar beneden, in de box met allemaal dozen. En zij zag het niet. Zij was te druk met kopiëren. Ik werd bang dat ze me straks zou vergeten. Maar ik kon niet roepen, alleen maar hopen.

Zij ging weg, inderdaad zonder mij. Ik bleef liggen tussen allemaal dozen. Het deed geen pijn, maar ik was zo bang.

Het vrouwtje kwam thuis, ze ruimde alles op en maak haar tas in orde voor morgen. Ze denkt nog eens na wat er allemaal mee moet en ooohhh:”Waar is mijn fototoestel gebleven?” Daar begint haar zoektocht, in haar fietstas, nee, toch meegenomen in huis? Overal kijken, zelfs op plaatsen waar ik nooit was. Nee, nergens. Dan maar even terug naar de kinderen, kijken of ik nog op de schoorsteen lig. Nee, ook niet. “Nam ik haar dan mee in de winkel?”  Daar maar gaan zoeken. De hele winkel door, bij het kopieerapparaat, in de dozen-box. (Ik wilde roepen, want ik zag haar handen, maar ze hoorde en zag mij niet).  Alweer niet gevonden. Ze vroeg aan de cassieres of er een fototoestel was gevonden. Nee, maar we schrijven je gegevens op en bellen als we haar vinden.
Thuis gekomen ging zij heel diep nadenken. “Morgen heb ik mijn foto’s nodig, hoe doe ik dat? Ja, ik koop snel een ander fototoestel en maak de benodigde foto’s opnieuw. Dan moet het maar nachtwerk worden”. Zo gedacht, zo gedaan.

De volgende morgen:
Ik had de hele nacht tussen de dozen geslapen, was van plaats verwisseld en binnenin een doos terechtgekomen, omdat andere klanten dozen uit de box hadden gehaald, (maar mij  hadden ze niet gevonden), kwamen er jongens om de dozen op te ruimen. Nu werd ik nog banger en vond het zo jammer dat ik niet kon praten. Wild gooiden de jongens de dozen naar elkaar toe om  ze in een papiercontainer te laten verdwijnen. Wat een geluk dat ze zo hard gooiden, want ik viel uit mijn doos onderweg, op de grond. Het deed wel een beetje pijn en ik liep wat schrammetjes op, maar ik was vrij. Een van de jongens raapte mij op en poetste over mijn schrammetjes, vervolgens bracht hij mij naar de kassa. Onmiddellijk herinnerde de cassiere zich mijn vrouwtje weer. Ze belde haar direct op. En zij kwam mij meteen halen, gaf van blijdschap een fooitje. Samen gingen we naar huis, ik weer in haar tas. Ze maakte mij schoon en legde mij op mijn plaats, in de la. En tot mijn grote vreugde lag er een “broertje” fototoestel naast mij met dezelfde foto’s.

Ik ga op reis en ik neem mee…

0-0-IMG_0719Een kind mocht met papa en mama mee op reis. Ze mocht zelf haar spullen die ze mee wilde nemen, inpakken. Vol  blijdschap zocht ze haar kleding, nachtjaponnetje, toiletspullen, leesboekje  en haar disk bij elkaar. Ze ging op haar bed zitten om na te denken wat er nog meer mee zou kunnen. Haar tas was niet zo groot en ze ging maar drie dagen op vakantie. O ja, dacht ze:”Mijn nachtlampje, want ik ben een beetje bang als het donker is en dan ook nog in een vreemd bed, ja, die neem ik ook mee”. Ze stopte hem in haar tas tussen al haar andere spullen, een beetje weggestopt, want dacht ze:”Misschien vindt papa het wel een beetje raar. En hij moet echt mee, anders durf ik niet te gaan slapen”.
Toen ze haar tas ingepakt had, riep ze naar papa en vroeg of hij kwam kijken. “Dan kan ik mijn tas sluiten”, zei ze. Papa haalde alle spullen uit haar tas en ontdekte haar lampje. “Die gaat niet mee”, zei hij en legde hem uit haar tas. “Je bent nu al zo groot, dat kinderachtige gedoe kun je nou mooi eens afleren”, bromde papa. Het kind begon te huilen en vroeg of hij toch echt niet mee mocht. Maar papa kende geen pardon. “Nee is nee’.
Haar enthousiasme was verdwenen. Ze maakte zich zorgen hoe ze toch slapen kon. Stil en verdrietig ging ze achterin de auto zitten. Nee, ze vond het niet meer fijn. De tocht ging op aan haar gedachten over hoe ze kon slapen. Haar stemming daalde.
In het hotel aangekomen, ging ze naar haar kamer, die vader aanwees. Ze nam haar tas mee en wilde haar spulletjes vast uitpakken. Ze opende de kast op haar kamer en wat lag daar? Zo voor het pakken? Een nachtlichtje!  Ze juichte en riep vol verwondering uit:”Dank U wel, Vader, wat zorgt U goed voor mij. Dankbaar en blij over deze vondst, maakte ze een vreugdedansje. Ze zei maar niets tegen haar papa, bang dat hij hem mee zou nemen. Zo kon ze lekker slapen, al de nachten van haar korte vakantie. En ze bewaarde  haar geheim in haar hart.

Leiden

Leiden is achteraan komen, volgen, er gewoon tussenin zitten en luisteren.
Ook als je meent dat je vooroploopt.
Dat is leiden.

IMG_0385

 

 

 

 

 

 

 

 

Hema

Een moeder ging met haar kind naar de HEMA. Moeder zocht haar spullen bij elkaar. Haar kind haalde alles overhoop en zocht….. Moeder vroeg wat ze toch aan het doen was. Zei haar kind:”Ik zoek de Heere Jezus, we zijn nu toch in de hemel?”

Gesprek

Een verzorgende is in gesprek met haar client. Ze praten over hun milieu van afkomst. Zegt de client: “Ik ben rooms geboren”, waarop de verzorgende zegt: “O, ik naakt”.