Kinderlogica.

Ik was op bezoek bij een vriendin, waar een dochtertje van vier mij enthousiast begroette. Ze vertelde meteen over waar ze op school mee bezig was. Haar juf had een babietje in haar buik en in de klas werkten ze met alles over de baby. Of ik mee wilde om te gaan kijken. “Ja, en ik geef de baby van mijĀ  juf elke morgen alvast een kusje. Dat doe ik op de buik van de juf, want daar zit de baby in. En die voelt wel dat ik haar een kusje geef.”
Ik ging mee kijken en ze liet me alles over de baby zien. Kijk: ” Een bad, een wieg, een kinderwagen en o kijk dan, een pak met luiertjes, klein he?” En nog veel meer. Tot in de details vertelde ze wat ze wist, zag en wilde tonen aan mij.
’s Avonds onder het eten vroeg ze of ze op schoot mocht. Toen ze erop zat, voelde ze voorzichtig over mijn buik, dacht na en zei:” Nee, tante Hennie, uw buik is veel te oud”. Het was even stil, maar even daarna zei ze:” Geeft niet hoor, u heeft mij toch?”
Zonder op enige reactie te wachten, vertelde ze haar verhaal over hoe zij naar babies kijkt, aan mij.