Politiecommunicatie

Op een keer werd ik aangehouden door een politie. Hij reed op zijn motor, keek in mijn auto en hij liet mij stoppen. Ik, mij van geen kwaad bewust, stopte en stapte uit. Hij vroeg mij: “Rijd u altijd zo rond?” Ik meende dat ik wel begreep waar hij op doelde, antwoordde beleefd: “”Nee hoor, ik trek eigenlijk elke dag wel iets anders aan. Ik hou erg van fris en kleuren, meneer.” Er kon geen lachje af, maar hij werd boos en zei: “Dat bedoel ik niet, mevrouw. U mag uw zicht in uw auto niet verkleinen door posters op uw voorruit te plakken.” Ik antwoordde dat ik het voor de zon deed, waardoor ik gemakkelijker op mijn TOMTOM kon kijken, maar geen probleem hoor, een zonnebril is wat kleiner en kan ook goed dienst doen daarvoor. Zo gezegd, zo gedaan. Hij keek me nog eens aan en reed weg. Ik ook.

Het is…

20150621_132149Het is, (de mens), ik ben….

-Zo machtig….zo groot….zo rijk…zo onuitsprekelijk….zo puur…zo mooi….zo vol blijdschap…nooit alleen…een vriend…geliefd…
voor die het willen…
en tegelijkertijd…..
ben ik…
-Zo machteloos…..zo klein….zo arm….zo eenvoudig….zo verward…zo lelijk…zo intens verdrietig…zo eenzaam….een vijand…veracht….
voor die het niet willen…
WIE…
zal het (mij) (kunnen) begrijpen?…

Alleen GOD, mijn HEERE JEZUS CHRISTUS.

Want Hij weet en begrijpt al deze dingen, wat ik bedoel, wat ik denk én wat ik voel.

De goede herder

Er was eens een herder. Hij had honderd schaapjes. Hij wandelde door de bossen, over de heide, in het gras om ze te weiden. Een trouwe hond vergezelde hen. Ze waren erg gelukkig en niet bang, wel nieuwsgierig, waardoor er nogal eens een schaapje afdwaalde. De herder gaf een seintje aan zijn hond en hij ging het afgedwaalde schaapje terug halen. Zo graasden ze verder en verder. Als ze van plaats verwisselden, telde de herder voor de securigheid al zijn schaapjes, voordat ze vertrokken. Op een keer telde hij er maar negen en negentig. Hij dacht dat hij zich vergiste en telde opnieuw. Maar weer kwam hij tot 99. Hij was bezorgd en nam het zichzelf kwalijk dat hij niet goed opgelet had. Daarom gaf hij instructies aan zijn hond om op de negen en negentig te passen en ging kijken naar waar ze eerder waren. Hij zocht net zolang tot hij ook die ene terug vond. hij luisterde goed en ja… daar hoorde hij zachtjes geblaat in de diepte. Hij daalde af, de barricades trotserend en pakte blij zijn verloren schaapje in zijn armen. Hij nam het op zijn schouders, zodat het geen wonden zou oplopen en ging weer naar zijn kudde, waar de anderen, onder toezicht van de hond hem verwachtten. Wat waren ze allemaal blij dat ze weer één kudde waren en er niemand achter hoefde te blijven. ze blaatten van blijdschap hun schapenlied. De hond blafte mee en de herder speelde op de harp.

Verwachten

DSCF0391Ik maakte een wederzijdse afspraak. Beiden vonden we het zinvol en tegelijk leuk om eens bij te praten. Ik had ook iets aan deze persoon uitgeleend, wat ik nu zelf weer goed kon gebruiken en vroeg dit mee terug te brengen. Dus verwachtte ik. Maar wie er ook kwam, mijn afspraak niet. Hij was zo vriendelijk om te melden via mijn telefoon dat er oponthoud was in zijn programma, maar dat hij spoedig zou arriveren. En nu wachtte ik. Maar na een uur was hij er nog niet. Nog een telefoontje over nog meer oponthoud, “maar nu kom ik er bijna aan”. Dat vond ik fijn om te weten, wist ik wat ik kon verwachten. En ik wachtte. Dronk alvast mijn koffie, want het werd toch wel erg laat, vond ik. Na een hele tijd gewacht en verwacht te hebben, was hij er. Geen tijd meer om te praten, noch om van mijn vers gezette koffie te genieten. Snel een lekker hapje naar binnen werken, want die had ik klaar gezet en stonden te wachten. Hij moest door, had een andere afspraak, die hij ook al opgeschoven had, maar die hij toch echt niet langer kon laten wachten, vond hij. Hij had door zijn oponthoud te melden nog gehoord wat hem stond te wachten daar. Ze verwachten hem daar en het programma moest door gaan. Hij wist wat hij kon verwachten, dat vond hij fijn, vertelde hij. Dus namen we eigenlijk meteen weer afscheid, waarbij hij zei:” Je moet ook niet (s) verwachten, dat leerde jij mezelf”. Ik zei nog:” Ja, maar afspraken nakomen is toch net iets anders, dat heeft een verwachting in zich, volgens mij, maar ok, weer iets geleerd, ook dit werkt blijkbaar teleurstellingen in de hand, in dit/ons geval”. Dus ga ik ook geen afspraken meer met je maken. Hoef ik niet te wachten, noch te verwachten. En geen pijn hiervan te hebben. Ik wens je een fijne dag en wens dat je verwachtingen gaan uitkomen. Ga maar snel, ze zitten op je te wachten. En weg was hij. We zwaaiden nog even.

Kinderlogica.

Ik was op bezoek bij een vriendin, waar een dochtertje van vier mij enthousiast begroette. Ze vertelde meteen over waar ze op school mee bezig was. Haar juf had een babietje in haar buik en in de klas werkten ze met alles over de baby. Of ik mee wilde om te gaan kijken. “Ja, en ik geef de baby van mij  juf elke morgen alvast een kusje. Dat doe ik op de buik van de juf, want daar zit de baby in. En die voelt wel dat ik haar een kusje geef.”
Ik ging mee kijken en ze liet me alles over de baby zien. Kijk: ” Een bad, een wieg, een kinderwagen en o kijk dan, een pak met luiertjes, klein he?” En nog veel meer. Tot in de details vertelde ze wat ze wist, zag en wilde tonen aan mij.
’s Avonds onder het eten vroeg ze of ze op schoot mocht. Toen ze erop zat, voelde ze voorzichtig over mijn buik, dacht na en zei:” Nee, tante Hennie, uw buik is veel te oud”. Het was even stil, maar even daarna zei ze:” Geeft niet hoor, u heeft mij toch?”
Zonder op enige reactie te wachten, vertelde ze haar verhaal over hoe zij naar babies kijkt, aan mij.

Communiceren.

 

Doen we elk moment op verschillende manieren. Met onze mond maken we geluiden, praten of zingen we. Soms schreeuwen of huilen we. We kunnen ook lachen. We proberen iets duidelijk te maken. Aan de ander(en) in onze nabijheid. Met onze lichamen communiceren we ook naar buiten toe en naar binnen. Ons lichaam vertelt ons wat we ervaren aan wat we vertellen. Of het verstaan wordt ja of nee door onszelf of de ander. De ander reageert op zijn eigen unieke manier op wat jij vertelt. Daarin neemt hij zijn eigen referentiekader mee. Zodoende wordt er nogal een mis-gecommuniceerd. En voelen we ons niet begrepen. Dit kan pijn oproepen. Dat vertelt ons lichaam dan tegen ons. En van de pijn gaan we huilen, schreeuwen
of we slaan het op, waardoor onze spieren weer gaan verkrampen. Belangrijk in communicatie is niet altijd dat je je begrepen voelt, maar dat je je mag uiten op je eigen specifieke wijze. Dat de ander(en) je ho(o)rt(ren).

Een voorbeeld om dit duidelijk te maken:” Er kwam regelmatig een jongetje bij mij, die meestal veel geluid maakte, zich wat onhandig gedroeg en enigszins onzeker naar me keek.” Ik zei:” Ik zie dat jij heel veel te vertellen hebt, is dat waar?” “Ja”, zei hij. Ik organiseerde een rustig plekje voor hem, gaf hem een trommel en twee stokjes en zei:” Vertel jij maar eens met deze stokjes tegen je trommel je verhaal. Alles mag je tegen hem zeggen”.  Hij sloeg op de trommel dat het een lieve lust was. Zijn gezichtje ging langzaamaan stralen en zijn lichaampje ontspande. Na ongeveer 20 minuten vroeg ik of hij uitgepraat was. “Ja”, zei hij. IK zei:” Wat heb jij een prachtig verhaal verteld”. “Meent u dat?” “Jazeker wel”.
Daarna was hij in staat om mee te doen met mijn verhaal. Hij zat rustig en luisterde.
Na afloop pakte hij me vast en zei:” Mama, wat was dit fijn”.  Ik was wel niet zijn mama, maar hij had een mama-gevoel, omdat hij zich begrepen voelde.

Wie het weet, mag het zeggen.

 

 

DSCF0200Ik ben geboren in een groot gezin. Ik speelde met mijn vader, moeder, broertjes en zusjes. Ik genoot van hen allemaal. Ik voelde me elke dag blij. Maar op een dag vertelde mama dat ik moest verhuizen. Ik werd bang, omdat ik mama en de anderen niet missen kon. Ik durfde niet weg te gaan. Maar het moest echt, want ons huis werd te klein voor zoveel levens in één klein huisje. Een mevrouw haalde me op en nam me mee in haar huis. Haar huis noemde ze Harmonie. Ik vond het maar een beetje eng en…raar. Ik mocht haar vrouwtje noemen en alles uitproberen wat ik dacht dat ik leuk vond. En ik vond heel veel dingen leuk. Ook een beetje spannend soms. Mijn vrouwtje vond niets raar en begeleidde mij in alles wat ik deed. Ze deed het vriendelijk en stimuleerde mij om te blijven ontwikkelen. Vaak beschermde ze mij tegen teveel prikkels, omdat ik zo enthousiast was en niet zo goed in de gaten had, wat niet goed voor mij was. Dan mocht ik even in een warm, afgeschermd hokje spelen, gewoon bij haar in de kamer. Straf kreeg ik eigenlijk nooit. Wel eens een zacht tikje op mijn neusje. Maar dan zei ze:” Dat doe ik niet omdat je stout bent, maar omdat je stout doet, luister maar goed, dan heb je het niet meer nodig, lieve jongen”. Dat voelde fijn en ik vond het dan ook helemaal niet zo erg meer om terechtgewezen te worden. Het deed geen pijn. Als ik soms door mijn wilde enthousiasme iets ondersteboven liep, raapte zij het weer op en zette het op de plaats. Ze bromde nooit, maar zei dan, dat ik misschien beter iets voorzichtiger kan doen. Dat probeerde ik dan ook, maar soms ging het zomaar weer mis. En altijd als ik moe was, mocht ik gaan slapen. Op alle plekjes lag er wel een kussen voor mij, waar ik op kon gaan liggen. Lekker zacht en lekker warm.

En zo is mijn leven nog steeds. aangenaam, gezellig en warm.
Weet jij wie ik ben?2014-12-30 19.34.00

Muziek(instrumenten).

20150411_164117_Ploegweg_resizedMet muziek(instrumenten) kun je heel veel doen. Je kunt er ook van alles in horen. Horen met je oren, maar ook met je gevoel. Ik ontdekte in een concert dat de klanken van de instrumenten (piano, harp, viool, trompet, gitaar, (dwars)fluit, enz.)mijn gevoel bewogen. Daardoor kwamen er veel weggestopte emoties vrij. Dit vond ik fijn om te ervaren.Ik ging op zoek naar welk instrument het dichtst bij mijn (gevoelige) innerlijke snaren past. Ik bezocht een workshop en vond de harp. Ik vind het mooi en luister veel naar muziek. Maar zelf spelen, aanraken van de snaren en de juiste toon maken die mijn gevoel weergeven, vind ik fijner. Zo hoef je niet geleerd te hebben om muziek te maken. Ik kan door gewoon te spelen op mijn gevoel mijn emoties uiten. Door ze te uiten, ontstaat er nieuwe ruimte in mijn innerlijk en verdwijnt mijn pijn.
Daarom kocht ik mijn harp en speel mijn lied.

 

Hoe kinderen kunnen denken…

Ik had een kleuter op bezoek. Ik had voorgelezen en we hadden erover gesproken. Hij zat op mijn schoot te luisteren. hij voelde aan mijn hoofd, mijn armen en handen. Ook mijn haar werd bevoeld. Heel aandachtig deed hij het. Ik vroeg na zo’n 10 minuten:” Wat zie je, wat voel je ?” Hij zei:” U bent helemaal geen tante, u bent een echte oma.”

Hij had in zijn gedachten en gevoel geconcludeerd dat mama’s en tantes op één lijn voelden, maar oma’s voelden toch echt iets anders.

Kleine dingen.

IMG_0065Ik werkte in een verpleeghuis, waar tien demente bejaarden woonden. En in een huis als deze zijn al snel gewoonten “geboren”. Het is gemakkelijk en de zusters hebben weinig tijd om na te denken. daarom DOEN ze hoofdzakelijk. En zo was het gemakkelijk om na de dagelijkse wasrituelen meteen de wasbenodigdheden voor de volgende morgen klaar te leggen. En wel op de rand van de wastafel. En deze zag je als eerste wanneer je de kamer binnenkwam.Zo kon iedereen die in deze kamer kwam, meteen zien wat de bewoner de volgende dag aan ondergoed aangetrokken kreeg. Niemand dacht erover na. Niemand vond het “gek”.

Maar ik voelde schaamte…misschien de schaamte van de toch al zo kwetsbare oudere… Genant en privacy-schending vond ik het. Ik praatte met de verzorgenden, legde mijn gevoelens hieromtrent uit en maakte een mooi, sierlijk mandje. Daar legde ik de wasbenodigdheden in, inclusief het ondergoed (onderin). Bij binnenkomst zie je nu een mooi mandje met een handdoek en washand bovenop. Nodigt meteen uit om even je handen te wassen.
gelukkig werd het begrepen en kreeg iedere bewoner een mooi mandje.