Ervaringen

Laatst waakte ik bij een oude mevrouw. Zij was erg ziek, lag in haar bed in de woonkamer in haar huis. Er was ook een poes aanwezig, waar ze erg op gesteld was.
Haar 91-jarige vriendin wilde graag even slapen, dus was ik bij de zieke mevrouw. Ik had net geleerd om gewoon te zijn in mijn opleiding, dezelfde middag. Dus na de nodige instructies van de 91-jarige gekregen te hebben, settelde ik mijzelf in de bank tegenover het bed, waar de zieke mevrouw in lag. Ze had pijn en vooral jeuk, soms had ze dorst of lag haar hoofd niet lekker. Het was volkomen stil in de ruimte. Mevrouw sloeg af en toe haar ogen op en keek naar me. Ik bemoedigde haar door zachtjes te praten, te vragen en te glimlachen. dan sliep ze rustig verder. Een enkele keer schudde ze met haar hoofd en ik vroeg:” Kussen?” Ze knikte ja. Ik schudde haar kussen op en verlegde het. Dan zei ze:” Goed”.  En ze glimlachte en sliep weer door. Als ze dorst had, smakte ze met haar lippen. Ik vroeg:” Water?” “Ja”, zei ze en ik gaf haar een paar druppels water. Dan glimlachte ze opnieuw, legde haar hoofd weer in haar kussen en sliep weer verder.
Elke keer als ze haar ogen opende en ze mij zag zitten,  was bijna genoeg om haar te doen rusten.
Haar oude vriendin sliep gelukkig ook lekker en zij kon mij de volgende morgen weer aflossen van de wacht. Ik begroette haar met een ontbijtje, ik wisselde mijn ervaringen uit en vertrok weer. De dames bleven in rust achter.

Ik bezocht een cliënt in een instelling. Hij wilde graag naar zijn “vrienden” toe om contact te hebben. Daarom besloten we  dat ik hem van zijn verblijfplaats naar zijn “vrienden” zou brengen 1 x per week. En hij wilde  graag eten zoals hij het gewend is in zijn eigen cultuur. Daarom zou ik 1 x per week met hem zijn recepten koken. Door omstandigheden aan zijn kant, kon ik dit niet meer uitvoeren, helaas.

Bekijk het filmpje hieronder om je een voorstelling te maken van het werk van deze Stichting.

http://www.npo.nl/dit-is-de-dag/14-11-2015/VPWON_1235919