Fototoestel.

Ik lig in de la bij mijn vrouwtje te wachten. daar bewaart ze mij. Ik ga altijd mee op reis met mijn “vrouwtje”. Zij maakt graag en veel foto’s. Van alles wat ze tegenkomt. Ze is erg zuinig op mij en bewaart me in haar tas. Ik word er telkens even uitgehaald om een nieuw kiekje te maken. Zo ook vandaag. Prachtige plaatjes geschoten van de lieve kinderen, waar wij op bezoek waren. Uit voorzorg legde ze mij op de schoorsteen, zodat de kinderhandjes mij niet konden pakken en laten vallen. Ik lette goed op of ze mij niet zou vergeten. Maar nee hoor, ik mocht weer met haar mee, in haar fietstas, deze keer. Ze ging nog even naar de winkel om copietjes te maken. Uit voorzorg dat niemand me uit haar fietstas kon halen, nam ze me mee. Ik werd op de rand van een dozen-box gelegd. Dit vond ik niet zo fijn. Ik kon zomaar in die box vallen. Zij dacht daar niet aan. Zij had haar copietjes nodig voor morgen. Dat was een belangrijke dag voor haar. En ik had een heleboel foto’s voor haar, ook voor morgen. Maar waar ik bang voor was, gebeurde. Ik rolde naar beneden, in de box met allemaal dozen. En zij zag het niet. Zij was te druk met copieren. Ik werd bang dat ze me straks zou vergeten. Maar ik kon niet roepen, alleen maar hopen.

Zij ging weg, inderdaad zonder mij. Ik bleef liggen tussen allemaal dozen. Het deed geen pijn, maar ik was zo bang.

Het vrouwtje kwam thuis, ze ruimde alles op en maak haar tas in orde voor morgen. Ze denkt nog eens na wat er allemaal mee moet en ooohhh:”Waar is mijn fototoestel gebleven?” Daar begint haar zoektocht, in haar fietstas, nee, toch meegenomen in huis? Overal kijken, zelfs op plaatsen waar ik nooit was. Nee, nergens. Dan maar even terug naar de kinderen, kijken of ik nog op de schoorsteen lig. Nee, ook niet. “Nam ik haar dan mee in de winkel?”  Daar maar gaan zoeken. De hele winkel door, bij het copieerapparaat, in de dozenbox. (Ik wilde roepen, want ik zag haar handen, maar ze hoorde en zag mij niet).  Alweer niet gevonden. Ze vroeg aan de cassieres of er een fototoestel was gevonden. Nee, maar we schrijven je gegevens op en bellen als we haar vinden.
Thuis gekomen ging zij heel diep nadenken. “Morgen heb ik mijn foto’s nodig, hoe doe ik dat? Ja, ik koop snel een ander fototoestel en maak de benodigde foto’s opnieuw. Dan moet het maar nachtwerk worden”. Zo gedacht, zo gedaan.

De volgende morgen:
Ik had de hele nacht tussen de dozen geslapen, was van plaats verwisseld en binnenin een doos terechtgekomen, omdat andere klanten dozen uit de box hadden gehaald, (maar mij  hadden ze niet gevonden), kwamen er jongens om de dozen op te ruimen. Nu werd ik nog banger en vond het zo jammer dat ik niet kon praten. Wild gooiden de jongens de dozen naar elkaar toe om  ze in een papiercontainer te laten verdwijnen. Wat een geluk dat ze zo hard gooiden, want ik viel uit mijn doos onderweg, op de grond. Het deed wel een beetje pijn en ik liep wat schrammetjes op, maar ik was vrij. Een van de jongens raapte mij op en poetste over mijn schrammetjes, vervolgens bracht hij mij naar de kassa. Onmiddellijk herinnerde de cassiere zich mijn vrouwtje weer. Ze belde haar direct op. En zij kwam mij meteen halen, gaf van blijdschap een fooitje. Samen gingen we naar huis, ik weer in haar tas. Ze maakte mij schoon en legde mij op mijn plaats, in de la. En tot mijn grote vreugde lag er een “broertje” fototoestel naast mij met dezelfde foto’s.20150125_211348_resizedde foto’s.