Ik ga op reis en ik neem mee…

0-0-IMG_0719Een kind mocht met papa en mama mee op reis. Ze mocht zelf haar spullen die ze mee wilde nemen, inpakken. Vol  blijdschap zocht ze haar kleding, nachtjaponnetje, toiletspullen, leesboekje  en haar disk bij elkaar. Ze ging op haar bed zitten om na te denken wat er nog meer mee zou kunnen. Haar tas was niet zo groot en ze ging maar drie dagen op vakantie. O ja, dacht ze:”Mijn nachtlampje, want ik ben een beetje bang als het donker is en dan ook nog in een vreemd bed, ja, die neem ik ook mee”. Ze stopte hem in haar tas tussen al haar andere spullen, een beetje weggestopt, want dacht ze:”Misschien vindt papa het wel een beetje raar. En hij moet echt mee, anders durf ik niet te gaan slapen”.
Toen ze haar tas ingepakt had, riep ze naar papa en vroeg of hij kwam kijken. “Dan kan ik mijn tas sluiten”, zei ze. Papa haalde alle spullen uit haar tas en ontdekte haar lampje. “Die gaat niet mee”, zei hij en legde hem uit haar tas. “Je bent nu al zo groot, dat kinderachtige gedoe kun je nou mooi eens afleren”, bromde papa. Het kind begon te huilen en vroeg of hij toch echt niet mee mocht. Maar papa kende geen pardon. “Nee is nee’.
Haar enthousiasme was verdwenen. Ze maakte zich zorgen hoe ze toch slapen kon. Stil en verdrietig ging ze achterin de auto zitten. Nee, ze vond het niet meer fijn. De tocht ging op aan haar gedachten over hoe ze kon slapen. Haar stemming daalde.
In het hotel aangekomen, ging ze naar haar kamer, die vader aanwees. Ze nam haar tas mee en wilde haar spulletjes vast uitpakken. Ze opende de kast op haar kamer en wat lag daar? Zo voor het pakken? Een nachtlichtje!  Ze juichte en riep vol verwondering uit:”Dank U wel, Vader, wat zorgt U goed voor mij. Dankbaar en blij over deze vondst, maakte ze een vreugdedansje. Ze zei maar niets tegen haar papa, bang dat hij hem mee zou nemen. Zo kon ze lekker slapen, al de nachten van haar korte vakantie. En ze bewaarde  haar geheim in haar hart.