Kindergedachten….de waarheid?

IMG_1118Moeder had een verhaal voorgelezen uit haar kinderbijbel. Over de Goede herder. Hij wacht op en beschermt zijn schaapjes.
Daarna gingen ze naar het bos. Moeder gaf haar kind een toeter, zei er niets over. Ze wandelden samen naar het grote bos. Over de gebaande weg. Het kind stond stil en vraagt:”Mama, waarom loopt u op het pad? In het bos is het toch veel leuker? Mag ik in het bos, mama?” “Ja hoor kind, ga maar kijken”. Het kind huppelde weg, stond even stil en vroeg:”Mama, ziet u mij nog?” “Ja hoor”. “Dan kan ik nog verder”. En daar sprong hij weer heen, al dartelend over de takken, door de modder, zoekend naar wilde dieren. Hij stond opnieuw stil, pakte zijn toeter en blies erop en riep:”Mama, hoort u mij?” “Ja, ik hoor je wel”. “Dan ga ik nog verder”.  Hij kroop achter een dikke boom en gluurde voorzichtig of hij mama nog zag en riep opnieuw. Zo voerde hij zijn spanning op. Hij genoot zichtbaar en hoorbaar. Hij ging voorzichtig, een beetje bang nu, nog verder weg. Mama wachtte. Voelde de spanning van haar kind. En ja hoor, daar kwam hij aangerend, regelrecht in mama’s armen, huilend van de spanning. Hij zei:”Mama, u bent mijn goede herder”.